Javier Arana

Javier Arana geldt als de grondlegger van de moderne Spaanse golfarchitectuur. Hij werd in 1905 in Bilbao geboren, toen golf in Spanje nog een kleine sport was rond enkele Baskische en internationale clubs. Arana werd een van de beste Spaanse amateurs van het interbellum, won wedstrijden in binnen- en buitenland en vertegenwoordigde zijn land. Ook buiten golf was hij sterk: als zeiler nam hij deel aan de Olympische Spelen van 1928. Ervaring als speler, scheidsrechter en nationaal captain gaf hem een uitzonderlijk brede kijk op competitie. Arana bestudeerde banen, werkte als greenkeeper en hield zich intensief met onderhoud bezig. In 1932 ondertekende hij de oprichting van de Spaanse golffederatie. Na de burgeroorlog hielp hij veel Spaanse banen herstellen of herbouwen. De schaarste van die periode vormde zijn filosofie: een goede baan moest strategisch, duurzaam, betaalbaar in aanleg en redelijk in onderhoud zijn. Hij ontwierp slechts ongeveer twaalf grote banen, maar de kwaliteit was hoog. El Saler, tussen dennen, duinen en Middellandse Zee, geldt als zijn meesterwerk. Club de Campo Villa de Madrid Negro, Ulzama, Aloha, Guadalmina en de verschillende versies van El Prat tonen zijn vermogen strategie aan zeer verschillende landschappen aan te passen. Hij verdedigde par niet met veel hindernissen, maar met plaatsing, greenrichting en de relatie tussen drive en volgende slag. Zijn holes blijven speelbaar voor gemiddelde golfers en vragen tegelijk grote precisie van kampioenen. Bunkers zijn vaak beperkt in aantal maar perfect geplaatst. Subtiele greenhellingen maken de invalshoek belangrijk. Arana stierf in 1975. Buiten Spanje bleef hij lang ondergewaardeerd, maar vandaag wordt hij als een grote Europese architect erkend. Zijn nalatenschap is een moderne doctrine waarin spel, landschap en de economische werkelijkheid van de club samenkomen.