J. F. Abercromby

John Frederick Abercromby, vaak ‘Aber’ genoemd, behoort tot de meest bewonderde maar minst productieve architecten van de Britse Golden Age. Hij werd in 1861 geboren en werkte aanvankelijk als klerk bij een Londense effectenmakelaar. Via financiële kringen kwam hij in contact met rijke amateurs en initiatiefnemers van nieuwe clubs. Abercromby was zelf een sterke golfer, vooral bekend om zijn korte spel, maar hij was geen clubprofessional of ingenieur. Zijn toegang tot de architectuur kwam voort uit zijn netwerk en zijn diepgaande begrip van het spel. In 1908 kreeg hij Worplesdon toegewezen, met begeleiding van Willie Park Jr. en Open-kampioen Jack White. Park claimde later een aandeel in greens en bunkers, wat de collectieve aard van ontwerpen in die tijd onderstreept. Het succes van Worplesdon leidde in 1909 tot Coombe Hill. Op dit meer geaccidenteerde terrein leerde Abercromby holes over verschillende hellingen te routeren en richtingswisselingen voor variatie te gebruiken. Zijn meesterwerk is The Addington, begonnen vóór de Eerste Wereldoorlog en daarna geleidelijk voltooid, met betrokkenheid van Harry Colt en Arthur Croome. De baan toont zijn voorkeur voor speelhoeken, complexe greens en spectaculaire holes in bosrijke, zanderige grond. Tot zijn andere belangrijke projecten behoren Knole Park, Bovey Castle en de eerste Nederlandse achttienholesbaan op Clingendael voor de Haagsche, samen met Gerry del Court van Krimpen. In 1923 trad Abercromby toe tot Fowler, Simpson, Abercromby & Croome, maar hij bleef een relatief zelfstandige persoonlijkheid. Zijn portfolio bleef klein, wat de reputatie van zijn beste banen alleen maar versterkte. Alister MacKenzie noemde hem in 1928 een van de succesvolste Britse golfarchitecten. Zijn stijl berustte niet op één herhaald sjabloon. Hij zocht natuurlijke routings, rustige overgangen, greens die nauwkeurige plaatsing beloonden en holes waarvan de moeilijkheid veranderde met de gekozen aanvalslijn. Abercromby stierf in 1935. Zijn oeuvre vraagt zorgvuldig bronnenonderzoek: enkele banen zijn zonder hard bewijs aan hem toegeschreven, terwijl samenwerkingen soms te eenvoudig worden voorgesteld. Zijn nalatenschap is die van een ontwikkelde amateur die met een beperkt aantal projecten een uitzonderlijk duurzaam kwaliteitsniveau bereikte.