Herbert Fowler

Herbert Fowler kwam relatief laat in de golfarchitectuur terecht en volgde niet het klassieke traject van een Schotse professional. Hij werd in 1856 geboren in Edmonton, Noord-Londen, in een welgestelde familie. Na privéonderwijs werd hij partner in een bank in West-Engeland. Tijdens een zakenreis naar Bideford maakte hij in 1879 bij Royal North Devon kennis met golf. Fowler was een begaafd allround sportman, vooral als cricketer, en ontwikkelde zich snel tot een sterke amateur. Later werd hij lid van de Royal and Ancient en van Muirfield. Financiële tegenslagen aan het einde van de negentiende eeuw veranderden zijn loopbaan. Toen zijn zwager Sir Cosmo Bonsor Walton Heath wilde oprichten, kreeg Fowler de kans om de baan te ontwerpen, die in 1904 opende. Walton Heath maakte onmiddellijk duidelijk dat hij een uitzonderlijk oog voor terrein had. Fowler probeerde Schotse links niet letterlijk te kopiëren. Hij gebruikte heide, reliëf en grote vlakken met struikgewas om een natuurlijke maar dramatische baan te creëren. Bernard Darwin noemde hem een ‘erratic genius’, wellicht de meest gewaagde en originele architect van zijn tijd. Zijn routings konden onverwacht zijn, zijn greens onregelmatig en zijn bunkers krachtig, maar achter die vrijheid zat een duidelijke spelgedachte. Hij verkoos karakter en variatie boven symmetrie en aanvaardde een onconventionele vorm wanneer die een betere hole opleverde. Fowler bouwde vervolgens een internationale praktijk op. Hij werkte aan Saunton, The Berkshire, Eastward Ho!, Del Monte en verschillende Amerikaanse projecten. Bij Pebble Beach veranderde hij de achttiende hole in een lange par vijf langs de oceaan, nu een van de bekendste finishes in golf. In 1910 trad Tom Simpson toe tot zijn bureau. Samen ontwierpen en verbouwden zij meerdere belangrijke banen, al is hun individuele aandeel niet altijd duidelijk. Fowler vormde zo een brug tussen Victoriaanse pioniers en de professionelere bureaus van de Golden Age. Hij overleed in 1941. Zijn werk wordt gekenmerkt door een zeldzame fysieke en visuele verbeelding. Waar sommige tijdgenoten naar een vaste methode zochten, zocht Fowler emotie, beweging en eigenheid. Zijn beste banen bewezen dat inlandgrond evenveel persoonlijkheid kon bezitten als een beroemde links, mits de architect de natuurlijke vormen wist te herkennen en te versterken.