Douglas Grant

Douglas Grant werd rond 1888 in Californië geboren in een familie die met vroege golfclubs aan de westkust verbonden was. Precieze burgerlijke gegevens moeten nog worden bevestigd, maar zijn sportloopbaan is beter bekend. Als sterke amateur won hij in 1908 het Pacific Coast Championship en ging daarna in Engeland wonen. Daar leerde hij grote links kennen en absorbeerde hij een cultuur van wind, harde bodem, verschillende lies en zuinige bouw. De Eerste Wereldoorlog bracht hem in 1916 terug naar Californië. Hij werd tweede in het Western Amateur bij Del Monte, was drie jaar achtereen medalist van het California Amateur en won het kampioenschap in 1918. Toen Samuel F. B. Morse een baan aan Pebble Beach wilde maken, behoorde Grant tot de beste amateurs die het terrein konden beoordelen. Samen met Jack Neville kreeg hij de routingopdracht. Dit was geen normale professionele commissie. Het budget moest minimaal blijven en de baan diende vastgoedontwikkeling. Grant bracht echter waardevolle Britse referenties mee. Hij herkende de kwaliteit van lijnen langs het water, windholes en natuurlijke overgangen tussen bos en klif. Met Neville onderzocht hij verschillende plannen en koos een achtvorm die steeds naar de oceaan terugkeerde. Pebble Beach opende in 1919. Het huidige parcours bevat vele latere lagen van Sampson, Fowler, MacKenzie, Hunter, Egan en Nicklaus. Grants bijdrage moet dus precies worden beschreven. Hij tekende niet iedere huidige vorm, maar hielp het blijvende skelet ontdekken. De kustsequentie, centrale rol van de baai en afwisseling tussen bos en oceaan komen uit de oorspronkelijke routing. Eind 1919 keerde Grant met zijn familie naar Engeland terug. Hij won meer wedstrijden en werd captain van Royal St George’s, een teken van zijn hoge status in Brits golf. Hij stierf in 1966, ongeveer 78 jaar oud; de exacte Californische overlijdensgegevens vragen nog onderzoek. Pebble Beach is zijn enige zeker bevestigde architecturale werk. Zoals bij George Crump vermindert dat zijn betekenis niet. Grant toont dat perfecte terreinwaarneming waardevoller kan zijn dan een lang portfolio. Zijn nalatenschap is die van een trans-Atlantische amateur die zag dat de grote baan bijna al aanwezig was en vooral het uitzicht, de beweging en de herhaalde terugkeer naar zee moest organiseren.